Συλλυπήθηκαν:

Λίνα Μενδώνη:
Στον φετινό, δύσκολο Σεπτέμβριο των μεγάλων απωλειών, ο χαμός της Μάρθας Καραγιάννη σηματοδοτεί το τέλος της “χρυσής εποχής” του ελληνικού κινηματογράφου, των ειδώλων που αγαπήθηκαν από το μεγάλο κοινό.
Η Μάρθα Καραγιάννη υπήρξε μια ιδιαίτερη περίπτωση στον ελληνικό κινηματογράφο, καθώς ενώ άρχισε την καριέρα της ως χορεύτρια, ως ένα όμορφο κορίτσι, εξελίχθηκε σε σπουδαία κωμικό, χωρίς να διστάσει να τσαλακώσει την εικόνα της επιθυμητής γυναίκας για να προσφέρει γέλιο στις αμέτρητες ταινίες της.

Βασίλης Κωνσταντίνου:
Η Μάρθα Καραγιάννη ήταν ένα κομμάτι από τη ζωή μου. Εγώ τη Μάρθα δεν την αγάπησα γιατί ήταν σταρ του ελληνικού κινηματογράφου.
Εγώ τη γνώρισα ως έναν άνθρωπο ντόμπρο και ειλικρινή με θέληση για να ζήσει.

Ζωζώ Σαπουντζάκη:
Και τι δεν έχω να θυμάμαι από τη Μάρθα… Κάναμε όνειρα. Όνειρα μαζί, τρώγαμε και ονειρευόμαστε. Με γέλασε όμως γιατί έφυγε μόνη. Την τελευταία φορά δεν μπορούσε να μου μιλήσει καλά. Ήταν ξαπλωμένη στο κρεβάτι. Μου έσφιγγε το χέρι.
Αγαπιόμαστε με τη Μάρθα.
Θέλω να της πω να με περιμένει.

Finos Film:
Αυθεντική, πληθωρική και ασύλληπτα γοητευτική, κατάφερε να έχει μόνο θαυμαστές καθ’ όλη τη διάρκεια της καριέρας αλλά και της ζωής της. Μοιάζει ακατόρθωτο, αλλά αυτή ήταν η Μάρθα.
Μια γυναίκα-σταθμός για εμάς και για τόσους άλλους.
Αντίο γοργόνα μας